सहाव्या कोहोर्टपर्यंत येईपर्यंत असं जाणवू लागलं होतं की अनेक गोष्टी स्थिरावल्या आहेत. आपण आता फक्त धावत नाही, तर मोठी स्वप्नं पाहू शकतो आणि ती पद्धतशीरपणे अंमलात आणू शकतो—हा आत्मविश्वास तयार झाला होता.
याच टप्प्यावर आम्ही वाचन प्रगतीसाठी शेवटचा जोर दिला. आणि जिथे तीन वर्षांपूर्वी साक्षरता १०% च्या खाली होती, ती ७०% पर्यंत पोहोचली. हा क्षण आमच्यासाठी मैलाचा दगड ठरला, कारण तो अनेक वर्षांच्या सातत्यपूर्ण आणि केंद्रित प्रयत्नांचा थेट परिणाम होता. या काळात वर्गात “फक्त शिकवायचं” एवढ्यावर न थांबता, “मुलांपर्यंत नेमकं कोणतं learning outcome पोहोचलं पाहिजे” यावर पद्धतशीर विचार करण्याची सवय अधिक दृढ झाली. प्रितमचा त्यात मोठा वाटा होता—तो स्वतःच्या शिकण्याच्या प्रक्रियेकडे गंभीरपणे पाहतो, सतत चिंतन करतो आणि त्या शिकण्याचं रूपांतर वर्गातील कृतींमध्ये करतो. त्याची openness आणि learner-centred दृष्टिकोनामुळे टीमचा दर्जा उंचावत गेला.
याच वेळी Riyaaz Ghar चा प्रयोग पूर्ण वेगात आला. आधी तो फक्त उन्हाळ्यापुरता मर्यादित होता; या बॅचमध्ये तो वर्षभर चालणाऱ्या उपक्रमाच्या स्वरूपात उभा राहिला—एक छोटा प्रयोग हळूहळू टिकाऊ मॉडेलमध्ये बदलू लागला. हे घडताना नीट documentation, स्पष्ट संवाद आणि मोठ्यांसमोर मुलांसाठीचे निर्णय पटवून देण्याची क्षमता अत्यंत महत्त्वाची ठरली. कोमलने हा भार सातत्याने सांभाळला—वेळेत काम पूर्ण करणं, गोष्टी पटकन जोडणं, स्टोरी लिहिणं आणि संगणकावरील काम हाताळणं—यामुळे “काम झालं” इतकंच नाही, तर “काम समजलं आणि टिकून राहिलं” असंही घडलं.
दैनिक अंमलबजावणीच्या पातळीवर निखिलची भूमिका ठळक होती—वर्गाचं नियोजन पद्धतशीर, अध्यापन पद्धती प्रभावी, दिलेली कामं वेळेत पूर्ण करणं आणि प्रत्येक गोष्टीकडे शिकण्याच्या दृष्टीने पाहून सर्जनशील मार्ग शोधणं. त्याची संवादकौशल्ये आणि तांत्रिक समज टीमला अनेक ठिकाणी उपयोगी पडली. निकिताकडे वेगळी ताकद होती—एखाद्या गोष्टीत रस असेल तर ती मागे हटत नाही; काम पूर्ण करूनच थांबते. तिचं टीम सपोर्ट, स्वतःहून मदत सुरू करणं, documentation मध्ये हातभार आणि तिचा straightforward स्वभाव—मनात रेंगाळत न ठेवता पुढे जाणं—यामुळे टीमचा rhythm टिकून राहिला.
आणि या सगळ्यात पल्लवीची resilience सतत जाणवत राहिली. परिस्थिती बदलल्या तरी ती स्थिरपणे काम करत राहिली. मोठ्या मुलींसोबत तिचा bond मजबूत आहे. एखादी गोष्ट लगेच जमली नाही तरी ती शिकते, प्रयत्न करते, feedback घेते आणि त्यावर काम करते. हसून बोलणं, सहज जोडून घेणं—ही तिची संवादकौशल्ये वर्षभर चाललेल्या या प्रवासात आधार ठरली.
सहाव्या कोहोर्ट दरम्यानच्या प्रवासाने आम्हाला एकत्रितपणे हे शिकवलं की मोठे टप्पे मोठ्या कृतींनी नव्हे, तर छोट्या सातत्यपूर्ण कृतींनी गाठले जातात—आणि त्या कृतींना अर्थ मिळतो, जेव्हा टीम म्हणून आपण एकमेकांच्या ताकदींना जागा देतो.